ബുദ്ധി vs കൗശലം vs വിവേകം
നിങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിയാണോ, കൗശലമാണോ, വിവേകമാണോ കൂടുതൽ?
കൗശലം ലോകത്ത് എങ്ങനെ അതിജീവിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ബുദ്ധി ലോകത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിവേകം ആ ലോകത്ത് എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു.
“നിനക്ക് കാഞ്ഞ ബുദ്ധിയാണ്… പക്ഷേ നീ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ മുഴുവൻ പൊട്ടത്തരമാണല്ലോ!”
ഈ ഡയലോഗ് നമ്മൾ പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും.
പക്ഷേ ഇവിടെ ഒരു രസകരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നു:
ബുദ്ധിയുണ്ടായാൽ മാത്രം പോരേ? അതിനെ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് അറിയേണ്ടതില്ലേ?
കൗശലത്തിലൂടെ ജീവിതത്തിൽ വിജയിച്ച ഒരാൾ പലപ്പോഴും ബുദ്ധിയുടെ മുന്നിൽ ഉത്തരം മുട്ടാറുണ്ട്.
കാരണം കൗശലം അവനെ സാഹചര്യങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും; ബുദ്ധി സാഹചര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
കൗശലക്കാരൻ ജീവിതത്തിന്റെ പല കളികളും ജയിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ ബുദ്ധിമാൻ ചോദിക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ കളി ജയിക്കാനുള്ള വഴിയല്ല—
“ഈ കളിയുടെ നിയമം തന്നെ ശരിയാണോ?”
അവിടെയാണ് കൗശലത്തിന്റെ പരിധി അവസാനിച്ച് ബുദ്ധിയുടെ ആഴം തുടങ്ങുന്നത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജീവിതത്തിൽ പല കളികളും ജയിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കൗശലക്കാരൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മുന്നിൽ ചിലപ്പോൾ വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി നിൽക്കും.
കൗശലം ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു. ബുദ്ധി ശരിയായ ചോദ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു. വിവേകം — ഏത് ഉത്തരമാണ് ജീവിക്കേണ്ടതെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.
നമ്മൾ പലപ്പോഴും ബുദ്ധിയെയും കൗശലത്തെയും ഒരേ അർത്ഥത്തിലാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷേ അവ രണ്ടും ഒരുപോലെയല്ല.
കൗശലം പലപ്പോഴും ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു തന്ത്രമാണ്. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം അതിജീവനമാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ കൗശലം മനുഷ്യരിൽ മാത്രം കാണുന്നതല്ല. മൃഗങ്ങൾക്കും അപകടം തിരിച്ചറിയാനും, രക്ഷപ്പെടാനും, ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താനും, സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പെരുമാറാനും അറിയാം.
പക്ഷേ ബുദ്ധി അതിനപ്പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.
ബുദ്ധി എന്നത് ചിന്തിക്കാനും, കാര്യങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യാനും, അവയുടെ പിന്നിലെ കാരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും, വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്ന കഴിവാണ്.
കൗശലമുള്ള ഒരാൾ സാഹചര്യങ്ങളെ വേഗത്തിൽ വായിക്കും.
ആരാണ് എന്ത് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കും. അപകടം തിരിച്ചറിയും. മറ്റുള്ളവർ ഒരുക്കുന്ന കെണിയിൽ വീഴാതെ രക്ഷപ്പെടും. ആവശ്യമെങ്കിൽ അതേ തന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് സാഹചര്യം തനിക്കനുകൂലമാക്കുകയും ചെയ്യും.
കാരണം കൗശലം പലപ്പോഴും അതിജീവനത്തിൽ നിന്നാണ് വളരുന്നത്.
പക്ഷേ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരാൾക്ക് കാര്യങ്ങളെ മറ്റൊരു തലത്തിൽ കാണാൻ കഴിയും.
അവൻ ചോദിക്കും:
“ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?”
കാര്യങ്ങളുടെ പിന്നിലെ കാരണം അന്വേഷിക്കും. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ നിരീക്ഷിക്കും. സാഹചര്യങ്ങളെയും ആശയങ്ങളെയും ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കും.
അവിടെയാണ് ചിലപ്പോൾ ഒരു വിരോധാഭാസം സംഭവിക്കുന്നത്.
ബുദ്ധിയുള്ള ഒരാൾ ചതിയിൽ വീഴാം; കൗശലമുള്ള ഒരാൾ അതേ ചതിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാം.
കാരണം കൗശലം ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത്:
“എന്നെ എങ്ങനെ ചതിക്കാതിരിക്കാം?”
ബുദ്ധി ചോദിക്കുന്നത്:
“എന്താണ് സത്യം?”
ഒരു കൗശലക്കാരൻ ജീവിതത്തെ ഒരു കളിയായി കാണുന്നു:
എങ്ങനെ ജയിക്കാം? എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാം? എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവരുടെ നീക്കം മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കാം?
പക്ഷേ ഒരു ബുദ്ധിമാൻ അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ നോക്കുന്നു:
“ഈ കളി തന്നെ എന്തിനാണ്?”
ഇവിടെയാണ് വിവേകത്തിന്റെ ആവശ്യം വരുന്നത്.
കാരണം ബുദ്ധിയുണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കണമെന്നില്ല.
ഒരാൾക്ക് വളരെ ബുദ്ധിയുണ്ടാകാം. പക്ഷേ ആ ബുദ്ധി തെറ്റായ കാര്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കാം.
ഒരു മനുഷ്യന് മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കാമെന്ന് അറിയാം. പക്ഷേ അത് എപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് അറിയണമെന്നില്ല.
ഒരു വ്യക്തിക്ക് ചതിയെ തിരിച്ചറിയാം. പക്ഷേ ചതിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ അവനും ചതിക്കാരനായി മാറണമെന്നില്ല.
അവിടെയാണ് വിവേകം.
ചതിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കൗശലം വേണം. ചതിയുടെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധി വേണം. ചതിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും അതുപോലെ തന്നെ മാറിപ്പോകാതിരിക്കാൻ വിവേകം വേണം.
അതുകൊണ്ടാണ് കൗശലം ഒരു ഉപകരണം എന്ന് പറയുന്നത്.
ആ ഉപകരണം എപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കണം, എപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കരുത്, എപ്പോൾ ഒന്നും ചെയ്യാതെ നിൽക്കണം എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ബുദ്ധിയെ കൂടുതൽ പക്വമാക്കുന്നത്.
എന്നാൽ ബുദ്ധി മാത്രം ഉണ്ടായാലും മനുഷ്യൻ പൂർണ്ണനാകുന്നില്ല.
ലോകം എല്ലായ്പ്പോഴും സത്യസന്ധമായിരിക്കണമെന്നില്ല. എല്ലാവരും നമ്മളെപ്പോലെ ചിന്തിക്കണമെന്നുമില്ല.
ചിലർ സ്നേഹത്തെ ഉപയോഗിക്കും. ചിലർ വിശ്വാസത്തെ ഉപയോഗിക്കും. ചിലർ സ്വന്തം ബുദ്ധിയെപ്പോലും മറ്റുള്ളവരെ ചതിക്കാനുള്ള ആയുധമാക്കും.
അതിനാൽ യഥാർത്ഥ പക്വത ഒരുപക്ഷേ ബുദ്ധിയുടെയും കൗശലത്തിന്റെയും വിവേകത്തിന്റെയും സമതുലിതാവസ്ഥയിലാണ്.
കൗശലം നമ്മെ ലോകത്ത് അതിജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ബുദ്ധി ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിവേകം ആ ലോകത്ത് എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വളർച്ച എന്നത്
കൗശലത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ബുദ്ധിയോടെ ചിന്തിക്കുന്നതിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് വിവേകത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതിലേക്കുമുള്ള യാത്രയാണ്.
അവസാനം ചോദ്യം ഇതാണ്:
നിങ്ങൾ ഏതാണ്?
ബുദ്ധിമാനോ? കൗശലക്കാരനോ? അതോ ബുദ്ധിയും കൗശലവും ശരിയായ സമയത്ത് ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന ഒരു വിവേകിയോ?