ഗണപതി

ഇന്ന് അനന്ത ചതുര്ദശി — ഈ വർഷത്തെ ഗണേശ ചതുര്‍ഥി ആഘോഷങ്ങളുടെ സമാപനദിനം.

ഗണപതിയുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുരാണകഥയിൽ, പാർവ്വതീദേവി തന്റെ ശരീരത്തിലെ മാലിന്യം ഉപയോഗിച്ച് ഗണപതിയെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നാണ് പറയുന്നത്. സാധാരണക്കാർക്ക് വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞ ഒരു പുരാണകഥയായി ഇതിനെ കാണാം. എന്നാൽ ആത്മീയമായും യോഗപരമായും നോക്കുമ്പോൾ ഈ കഥയ്ക്ക് മറ്റൊരു ആഴത്തിലുള്ള പ്രതീകാത്മക വ്യാഖ്യാനം നൽകാം.

ഉയരങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് താഴെ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ പഠിക്കണം. ഒരു വൃക്ഷം ഉയരങ്ങളിലേക്ക് വളരണമെങ്കിൽ അതിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയിൽ ആഴത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കണം. അതുപോലെ, ആത്മീയമായ ഉയർച്ച നേടുന്നതിന് മുമ്പ് മനുഷ്യന് ശക്തമായ ഒരു അടിത്തറ ആവശ്യമാണ്. ബുദ്ധിയും വിവേകവും ആത്മബലവും നിറഞ്ഞ ആ അടിസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഗണപതിയെ കാണാം.

യോഗ-താന്ത്രിക പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ മൂലാധാര ചക്രം നട്ടെല്ലിന്റെ അടിഭാഗത്തുള്ള അടിസ്ഥാന ചക്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. സ്ഥിരത, സുരക്ഷ, ശരീരബോധം, ഭൂമിയോടുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന അനുഭവങ്ങളുമായി അതിനെ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു.

ഗണപതിയെ മൂലാധാരത്തിന്റെ അധിപനായി കാണുന്ന യോഗപരമായ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ, അദ്ദേഹം ആത്മീയയാത്രയുടെ ആദ്യ കവാടത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനാണ്.

നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം, അസ്ഥിരത, ആസക്തി, അജ്ഞാനം, അഹങ്കാരം, വിവേചനമില്ലായ്മ തുടങ്ങിയവ ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസ്സങ്ങളാകാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഗണപതിയെ വിഘ്നേശ്വരൻ, വിഘ്നവിനായകൻ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ “വിഘ്നം” എന്നത് പുറത്തുനിന്നുള്ള തടസ്സങ്ങൾ മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുള്ള തടസ്സങ്ങളും കൂടിയാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു പൂജയോ ശുഭകാര്യങ്ങളോ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഗണപതിയെ സ്മരിക്കുന്നതിനെ ഒരു ആന്തരിക സങ്കൽപ്പമായി കാണാം:

“എന്റെ ഉള്ളിലെ തടസ്സങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും അവയെ അതിജീവിക്കാനും എനിക്ക് ബുദ്ധിയും വിവേകവും ശക്തിയും ലഭിക്കട്ടെ.”

യോഗപരമ്പരയിൽ കുണ്ഡലിനി ശക്തിയെ മൂലാധാരത്തിൽ നിദ്രാവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പാർവതി എന്ന സൂക്ഷ്മശക്തിയായി വിവരിക്കുന്നു. യോഗസാധനയിലൂടെ ഈ ശക്തി ഉണർന്ന് വിവിധ ചക്രങ്ങളിലൂടെ ഉയർന്ന് സഹസ്രാരത്തിലെ ശിവതത്ത്വവുമായി ഏകത്വം പ്രാപിക്കുന്നതാണ് കുണ്ഡലിനി യോഗത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രതീകം.

ഇവിടെ പാർവ്വതി ശക്തിയെയും, ശിവൻ ചൈതന്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി വ്യാഖ്യാനിക്കാം.

ശക്തിയും ശിവചൈതന്യവും തമ്മിലുള്ള ഈ ഏകത്വം യോഗപരമ്പരയിൽ അത്യുന്നതമായ ആത്മീയാനുഭവത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്.

അതിനെ വെറും ഒരു ശാരീരിക സംഭവമായി കാണുന്നതിന് പകരം, വ്യക്തിചൈതന്യം അതിന്റെ പരമമായ ഉറവിടവുമായി ഏകത്വം തിരിച്ചറിയുന്ന ആത്മീയയാത്രയായി മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ യോജിച്ചത്.

ഇതിലും ഉയർന്ന ആത്മീയാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് വിവിധ യോഗ-വേദാന്ത പാരമ്പര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ സംസാരിക്കുന്നു. കൈവല്യം (Kaivalya) എന്നത് പ്രത്യേകിച്ച് യോഗദർശനത്തിൽ പുരുഷൻ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വേർതിരിഞ്ഞ് സ്വരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പരമമോക്ഷാവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദമാണ്.

ഗണപതിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ

ഗണപതിയുടെ രൂപത്തിലെ ഓരോ സവിശേഷതയ്ക്കും ആത്മീയമായ പ്രതീകാത്മക വ്യാഖ്യാനം നൽകാം.

വലിയ ചെവികൾ → ശ്രവണശക്തി

ആദ്യം കേൾക്കുക.

ഗുരുവിൽ നിന്നും ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന അറിവ് ശ്രദ്ധയോടെ സ്വീകരിക്കണം. ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആദ്യപടി ശ്രവണമാണ്.

വലിയ തല → ബുദ്ധിയും വിവേകവും

കേട്ടതെല്ലാം അന്ധമായി സ്വീകരിക്കുകയല്ല ജ്ഞാനം. കേട്ടറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ ബുദ്ധിയുടെയും വിവേകത്തിന്റെയും അളവുകോലിൽ വെച്ച് പരിശോധിക്കണം.

ചെറിയ കണ്ണുകൾ → ഏകാഗ്രത

ചിതറിപ്പോകുന്ന മനസ്സിനെ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുക. ആത്മീയസാധനയിലും ജീവിതത്തിലും ഏകാഗ്രതയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

വലിയ വയർ → ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി

ജീവിതത്തിൽ സുഖവും ദുഃഖവും, വിജയവും പരാജയവും, പ്രശംസയും അപമാനവും എല്ലാം വരും.

അവയെ അടിച്ചമർത്താതെ, അവയിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ “ദഹിപ്പിച്ച്” മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള കഴിവാണ് വലിയ വയറിന്റെ പ്രതീകാത്മക സന്ദേശമായി കാണാവുന്നത്.

ഒറ്റക്കൊമ്പ് → ഏകത്വവും ത്യാഗവും

ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ അതിജീവിച്ച് സത്യത്തിലേക്ക് മനസ്സിനെ കേന്ദ്രീകരിക്കുക. അതോടൊപ്പം, വലിയൊരു ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടി ചിലത് ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള ത്യാഗബോധത്തെയും ഒറ്റക്കൊമ്പ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി വ്യാഖ്യാനിക്കാം.

എലി → നിയന്ത്രിക്കേണ്ട മനസ്സും ആഗ്രഹങ്ങളും

എലി ചെറുതും അതിവേഗം ചലിക്കുന്നതുമാണ്. അതിനെ ഗണപതിയുടെ വാഹനമായി കാണുന്നത്, നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പല ദിശകളിലേക്കും ഓടുന്ന മനസ്സിനെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും ബുദ്ധിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി യോഗപരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാം.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഗണപതിയുടെ രൂപം വെറും ഒരു ദേവരൂപത്തിന്റെ ശാരീരിക വിവരണം മാത്രമല്ല.

അത് മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ഒരു യോഗസന്ദേശം കൂടിയാണ്:

കേൾക്കുക → ചിന്തിക്കുക → വിവേകം പ്രയോഗിക്കുക → ഏകാഗ്രമാകുക → അനുഭവങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുക → ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ അതിജീവിക്കുക → മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുക → ആത്മീയമായി ഉയരുക.

മൂലാധാരത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഗണപതിയിൽ നിന്ന് സഹസ്രാരത്തിലെ ശിവചൈതന്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര — അതാണ് ഒരു യോഗിയുടെ ആന്തരിക യാത്രയുടെ പ്രതീകാത്മക ചിത്രം.

ഗണപതി വെറും വിഘ്നങ്ങൾ നീക്കുന്ന ദേവനല്ല;

സ്വന്തം ഉള്ളിലെ വിഘ്നങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും അതിജീവിക്കാനും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു യോഗസന്ദേശമാണ്.

40കളിലെ പ്രണയം

20കളിൽ ശരീരത്തിന്റെ ദാഹം തീർക്കാൻ ശരീരത്തിനും സൗന്ദര്യത്തിനും ഇണങ്ങുന്ന ഒരാളെ തേടിയിരുന്നെങ്കിൽ, 40കളിൽ പലരും മനസ്സിന്റെ ദാഹം തീർക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടാളിയെയാണ് തേടുന്നത്.

40കൾ പലർക്കും ജീവിതത്തെ പുനഃപരിശോധിക്കുന്ന ഒരു ഘട്ടമാണ്.

ഈ പ്രായത്തിലെത്തുമ്പോഴാണ് ഒരുമാതിരിപ്പെട്ടവർക്ക് ജീവിതത്തിൽ കുറച്ചെങ്കിലും സ്ഥിരത കൈവരുന്നത്. ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെയും ജീവിതത്തിന്റെ പല യാഥാർഥ്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തത ഉണ്ടാകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബന്ധങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സമയം നൽകാനും, ഒരു ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കാനും കഴിയുന്നു.

20കളിൽ പലപ്പോഴും physical attraction-ന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. രൂപം, സൗന്ദര്യം, ശരീരം, ആകർഷണം… ഇവയൊക്കെയാണ് പ്രണയത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായി തോന്നുന്നത്.

എന്നാൽ 40കളിൽ എത്തുമ്പോൾ പ്രണയത്തിന്റെ അർത്ഥം പലർക്കും മാറുന്നു.

അപ്പോൾ മനസ്സ് പറയുന്നത്:

“എന്നെ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…”

എന്നായിരിക്കും.

എന്റെ വാക്കുകൾ പറയാതെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ.

എന്റെ സന്തോഷത്തിലും വിഷമത്തിലും ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ.

എന്നെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാതെ, എന്നെ ഞാൻ ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ.

മുൻബന്ധങ്ങളിലെ അനുഭവങ്ങളും വിജയങ്ങളും പരാജയങ്ങളും നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, “എനിക്ക് ആരെയാണ് വേണ്ടത്?” എന്നതിനേക്കാൾ “എനിക്ക് എങ്ങനെയുള്ള ഒരു ബന്ധമാണ് വേണ്ടത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ 40കളിലെ റൊമാൻസ് പലപ്പോഴും 20കളിലെ റൊമാൻസിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും.

20കളിൽ പ്രണയം ചിലപ്പോൾ:

“നിന്നെ എനിക്ക് വേണം.”

എന്നായിരിക്കാം.

40കളിൽ അത്:

“നിന്നെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു…

നീയും എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നു…

നിന്റെ കൂടെ ഈ ജീവിതം പങ്കിടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”

എന്നായി മാറാം.

അതിനാൽ 40കളിലെ പ്രണയം കൂടുതൽ പക്വവും, കൂടുതൽ ബോധപൂർവവും, കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതുമായിരിക്കാം.

കാരണം 40കളിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും ഒരാളെ തേടുന്നത് ജീവിതം നിറയ്ക്കാനല്ല; ജീവിതം പങ്കിടാനാണ്.

സ്വന്തം

അർജുനൻ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ശത്രുക്കളെയല്ല, സ്വന്തം ബന്ധുമിത്രാദികളെയാണ് കണ്ടത്. അവൻ കൃഷ്ണനോട് ചോദിച്ചു -

“നമ്മുടെ ആളുകളല്ലേ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നത് ഇവരോട് എങ്ങനെ യുദ്ധം ചെയ്യും?”

അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു:

“അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിന്റെ ആളുകളായിരുന്നെങ്കിൽ, അവർ നിനക്കെതിരെ ആ വശത്ത് എന്തിനാണ് നിൽക്കുന്നത്? അവർ നിന്റെ വലതുവശത്തും ഇടതുവശത്തും കൂടെ അല്ലേ കാണേണ്ടത്?

“നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?” എന്ന് ചോദിച്ച്, നാം ആവശ്യപ്പെടുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നവരേക്കാൾ, നമ്മുടെ വേദന തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വയം അടുത്തുവന്ന്,

ഞാൻ നിനക്കായി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്, എന്ന് ചോദിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടേതായ ആളുകൾ.

“ഇങ്ങോട്ട് ചോദിക്കട്ടെ, അപ്പോൾ നോക്കാം” എന്ന് കരുതി നിൽക്കുന്നവർ—അവർ സ്വന്തം ആളുകളായിരുന്നാലും—ആ നിമിഷത്തിൽ നമ്മുടേതായവരല്ല.

കാരണം സ്വന്തം എന്നത് രക്തബന്ധത്തിന്റെ പേരല്ല; ആവശ്യസമയത്ത് കൂടെ നിൽക്കുന്ന മനസ്സിന്റെ പേരാണ്.

അച്ചടക്കം

ജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല.

പണക്കാരനായി ജനിക്കണോ, ഉയർന്ന ബുദ്ധിശക്തിയോടെ ജനിക്കണോ, ആകർഷകമായ രൂപം ലഭിക്കണോ എന്നൊന്നും നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാനാകില്ല. ഓരോ മനുഷ്യനും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങളുണ്ട്. എപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കണം, ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ എപ്പോൾ പൂർത്തിയാക്കണം, നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ എങ്ങനെ നിറവേറ്റണം, മറ്റുള്ളവരോട് നൽകിയ വാക്കുകൾ പാലിക്കണം — ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളാണ്.

അവിടെയാണ് അച്ചടക്കത്തിന്റെ ശക്തി തുടങ്ങുന്നത്. നമുക്ക് ലഭിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ കൈകളിലായിരിക്കണമെന്നില്ല; എന്നാൽ ആ സാഹചര്യങ്ങളോട് നാം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നത് നമ്മുടെ കൈകളിലാണ്.

അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാൾ ആദ്യം മാറ്റേണ്ടത് തന്റെ സാഹചര്യങ്ങളെയല്ല, തന്റെ ശീലങ്ങളെയാണ്.

അച്ചടക്കം എന്നത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതല്ല; നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നമുക്ക് തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ശക്തിയാണ്.

നമുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനാകാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കുന്നതിനുപകരം, നമുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനാകുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ദിവസവും അച്ചടക്കത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുക.

കാരണം ജീവിതത്തെ മാറ്റുന്നത് ഭാഗ്യം മാത്രമല്ല — ദിവസംതോറും ആവർത്തിക്കുന്ന ചെറിയ അച്ചടക്കങ്ങളാണ്.

light

നമ്മൾ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്—
“Present-ൽ ജീവിക്കണം; കഴിഞ്ഞുപോയ Past-ൽ എന്തിനാണ് ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്നത്?”

പക്ഷേ പ്രകാശത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ നോക്കിയാൽ, നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ Present-ലാണോ ജീവിക്കുന്നത്?

നമ്മൾ കാണുന്ന സൂര്യപ്രകാശം പോലും ഏകദേശം 8 മിനിറ്റ് 20 സെക്കൻഡ് പഴയതാണ്.
നമ്മൾ കാണുന്ന ഏറ്റവും അടുത്ത നക്ഷത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചം ഏകദേശം 4.24 വർഷം പഴയതാണ്.
നമ്മുടെ അടുത്തുള്ള വലിയ ഗാലക്സിയായ Andromeda-യിൽ നിന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചം ഏകദേശം 25 ലക്ഷം വർഷം യാത്ര ചെയ്താണ് നമ്മുടെ കണ്ണിലെത്തുന്നത്.

അതായത്, നമ്മൾ Andromeda-യെ കാണുമ്പോൾ, അത് ഇപ്പോഴുള്ള രൂപത്തെയല്ല—25 ലക്ഷം വർഷം മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന രൂപത്തെയാണ് കാണുന്നത്. ഇപ്പോൾ അത് എങ്ങനെയാണെന്ന് ആ വെളിച്ചം നമ്മളിലേക്ക് എത്തുന്നതുവരെ നമുക്ക് അറിയാൻ കഴിയില്ല.

എന്തിന്, നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം പോലും നാം കാണുന്നത് അതിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം കണ്ണിലെത്തിയ ശേഷമാണ്—അതിനാൽ അതും സാങ്കേതികമായി ഒരു ചെറിയ അളവിൽ Past തന്നെയാണ്.

അപ്പോൾ ഒരു രസകരമായ ചോദ്യം:

നമ്മൾ കാണുന്നത് എല്ലാം Past ആണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ “Present” എവിടെയാണ്?

ഒരുപക്ഷേ Present എന്നത് നാം കാണുന്ന ഒരു വസ്തുവല്ല;
അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു നിമിഷമാണ്.
പ്രകാശം നമ്മളിലേക്ക് എത്താൻ എടുക്കുന്ന സമയത്തേക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ഇടവേളയിൽ, നമ്മുടെ ബോധം “ഇപ്പോൾ” എന്ന അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അതിനാൽ “Present-ൽ ജീവിക്കുക” എന്നത് കഴിഞ്ഞകാലത്തെ മറക്കുക എന്നതല്ല.

കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ അല്ല, ഈ നിമിഷത്തിലെ ബോധത്തോടെ ജീവിക്കുക എന്നതാണ്.

നിത്യഭ്യാസത്തിൻ്റെ ശക്തി

നിത്യഭ്യാസത്തിന്റെ ശക്തി

സാധാരണയായി ഒരു ജോലിക്ക് vacancy വരുമ്പോൾ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യത മാത്രമായിരിക്കില്ല; Experience ആയിരിക്കും. കുറഞ്ഞത് 4 വർഷത്തെ experience ചോദിക്കുന്നതിനു പിന്നിലും ഒരു കാരണമുണ്ട്. ഒരേ ജോലി തുടർച്ചയായി ഏകദേശം 10,000 മണിക്കൂർ (8 × 25 × 48) ചെയ്യുമ്പോൾ അതിൽ ഉയർന്ന പ്രാവീണ്യം നേടാൻ കഴിയും എന്നതാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയം.

6 മാസം ഒരിടത്ത് സ്ഥിരമായി തുടരുക — ആ സ്ഥലത്തെയും ആളുകളെയും അവസരങ്ങളെയും ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങും.

200 ദിവസം ജിം — ശരീരത്തിൽ വ്യക്തമായ മാറ്റം കാണാൻ തുടങ്ങും.

10 തവണ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ — ക്യാമറാ ഭയം കുറയും.

10 തോൽവികൾ — തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിച്ചാൽ ജയിക്കാനുള്ള വഴികൾ വ്യക്തമായി തുടങ്ങും.

50 എഴുത്തുകൾ — അതിൽ ഒന്നെങ്കിലും ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധ നേടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

100 വീഡിയോകൾ — സംസാരിക്കുന്നതിലും അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലും സ്വാഭാവികത വരും.

1000 പേജുകൾ വായിച്ചാൽ — ചിന്തയുടെ ലോകം വികസിക്കും.

ദിവസവും 30 മിനിറ്റ് വായന — ഒരു വർഷം കൊണ്ട് വലിയ അറിവുസമ്പത്ത് ഉണ്ടാകും.

ദിവസവും 10 പുതിയ വാക്കുകൾ — ഒരു വർഷം കൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിന് വാക്കുകൾ പരിചിതമാകും.

100 തവണ പ്രസംഗിച്ചാൽ — സ്റ്റേജിലെ ഭയം ഗണ്യമായി കുറയും.

ദിവസവും എഴുതിയാൽ — എഴുത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മെച്ചപ്പെടും.

ദിവസവും ഒരു പുതിയ ആളുമായി സംസാരിച്ചാൽ — communication skill വളരും.

100 തവണ ഒരു skill practice ചെയ്താൽ — അതിലെ basic mistakes കുറയും.

ദിവസവും ഒരു മണിക്കൂർ പഠിച്ചാൽ — ആറുമാസത്തിൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകും.

ഒരു വർഷം ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ — ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറാം.

ദിവസവും 10 മിനിറ്റ് meditation — മനസ്സിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ശീലം വളരും.

ദിവസവും നടക്കുക — ശരീരത്തിന് ചലനത്തിന്റെ ശീലം ലഭിക്കും.

ദിവസവും ഒരു ചെറിയ നല്ല ശീലം — മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വലിയ മാറ്റമായി മാറും.

ദിവസവും ഒരു തെറ്റ് കുറയ്ക്കുക — ജീവിതത്തിലെ നിലവാരം ഉയരും.

100 customer conversations — business-ൽ ആളുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് മനസ്സിലാകും.

100 sales attempts — rejection കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് വളരും.

100 products പരീക്ഷിക്കുക — market എന്താണ് സ്വീകരിക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങും.

100 പേരോട് idea പറയുക — idea-യിലെ കുറവുകൾ വ്യക്തമായി കാണാം.

100 ദിവസത്തെ discipline — motivation-നെക്കാൾ ശക്തമായ routine ഉണ്ടാകും.

ദിവസവും ഒരു മണിക്കൂർ skill development — ആറുമാസത്തിൽ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കാം.

1000 തവണ practice — ശരീരം തന്നെ ചില movements ഓർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങും.

100 തവണ പരാജയപ്പെട്ടാലും — ഓരോ പരാജയവും feedback ആയി ഉപയോഗിച്ചാൽ വഴി കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും.

1000 തവണ ചോദിച്ചാൽ — നല്ല ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പഠിക്കും.

ദിവസവും ഒരു പേജ് എഴുതുക — ഒരു വർഷത്തിൽ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാകാം.

ദിവസവും ഒരു പുതിയ ആശയം കുറിക്കുക — ഒരു വർഷത്തിൽ 365 ആശയങ്ങൾ.

100 ideas എഴുതുക — ആദ്യത്തെ 10 ആശയങ്ങളെക്കാൾ മികച്ച ആശയങ്ങൾ പിന്നീട് വരാൻ തുടങ്ങും.

ദിവസവും ഒരേ സമയത്ത് എഴുന്നേൽക്കുക — ശരീരത്തിന് routine രൂപപ്പെടും.

ദിവസവും ഒരേ സമയത്ത് പഠിക്കുക — പഠനം ഒരു ശീലമായി മാറും.

ദിവസവും ഒരേ സമയത്ത് പ്രാർത്ഥിക്കുക/ധ്യാനിക്കുക — ആത്മീയ discipline വളരും.

ഒരു mantra നിരന്തരം ജപിക്കുക — മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കാനുള്ള അഭ്യാസമാകും.

100 തവണ ഒരേ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക — ആ വിഷയത്തിൽ clarity വർധിക്കും.

1000 തവണ കേൾക്കുക എന്നതല്ല; കേട്ടത് പ്രയോഗിക്കുക — അറിവ് അനുഭവമായി മാറും.

ഒരു വർഷം diary എഴുതുക — സ്വന്തം ചിന്തകളുടെ pattern തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.

ഒരു വർഷം ചെലവ് രേഖപ്പെടുത്തുക — പണത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകും.

ദിവസവും ചെറിയൊരു saving — കാലക്രമത്തിൽ വലിയ തുകയാകും.

ദിവസവും ഒരാളെ സഹായിക്കുക — സേവനം ഒരു സ്വഭാവമായി മാറും.

ദിവസവും ഒരു നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുക — ശ്രദ്ധ കുറവുകളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതിലേക്കും മാറും.

100 തവണ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ പഠിക്കുക — ego കുറയ്ക്കുന്ന അഭ്യാസമാകും.

100 തവണ ക്ഷമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക — മനസ്സിലെ ഭാരങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും.

100 തവണ വീണാലും എഴുന്നേൽക്കുക — resilience വളരും.

100 ദിവസത്തേക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യത്തിൽ focus — distraction കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും.

1000 ചെറിയ steps — വലിയ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കും.

ദിവസവും 1% മെച്ചപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുക — ചെറിയ പുരോഗതി ദീർഘകാലത്ത് വലിയ വ്യത്യാസമാക്കും.

ഒരു കാര്യം തുടങ്ങുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണ് — അത് തുടരുക.

പ്രതിഭ തുടക്കം നൽകാം; പക്ഷേ നിത്യാഭ്യാസമാണ് അതിനെ കഴിവാക്കി, കഴിവിനെ പ്രാവീണ്യമാക്കി, പ്രാവീണ്യത്തെ വിജയമാക്കി മാറ്റുന്നത്.

നിത്യാഭ്യാസം → ശീലം → കഴിവ് → പ്രാവീണ്യം → ആത്മവിശ്വാസം → ഫലം.

രാധാഷ്ടമി

ഇന്ന് രാധാഷ്ടമി! നാട്ടിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ്റെ ജന്മാഷ്ടമി ഉണ്ടെങ്കിലും #Radhashtami അത്ര പ്രസിദ്ധമല്ല.

രാധാ ജനിച്ച ബർസാന വൃന്ദാവനത്തിൽ നിന്ന് 45 km ദൂരെ ആണ്. അവിടെ രാധരാണി ക്ഷേത്രം. ഇത് ബ്രജ് മേഖലയിൽ പെടുന്ന സ്ഥലം ആണ്.

മഥുര — ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജന്മസ്ഥലം

വൃന്ദാവനം — കൃഷ്ണന്റെ ബാലലീലകളുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രം

ഗോകുലം — കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യകാലം

നന്ദഗാവ് — നന്ദബാബയുടെ ഗ്രാമം

ബർസാന — രാധാരാണിയുടെ പുണ്യഭൂമി

ഗോവർധൻ — ഗോവർധനഗിരി

രാധാകുണ്ഡ്, ശ്യാമകുണ്ഡ്

മഹാവൻ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങൾ

ഇവയെല്ലാം ചേർന്നുള്ള പ്രദേശമാണ് ബ്രജഭൂമി.

ശ്രീവിഷ്ണു മോഹിനി രൂപം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, ആ ദിവ്യരൂപത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് ദേവന്മാരിൽ പലരും ആ ദിവ്യശക്തിയെ സ്വന്തമാക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ സൂര്യഭഗവാൻ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ആ ദിവ്യപ്രേമശക്തിയെ മകളായി നേടുന്നതിനായി തപസ്സ് ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു.

സൂര്യന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കിയ ശ്രീവിഷ്ണു അദ്ദേഹത്തോട് ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. തപസ്സിൽ പ്രസന്നനായ ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, ഭാവിയിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ദിവ്യശക്തി ഭൂമിയിൽ ഒരു പുത്രിയായി പ്രാകട്യം ചെയ്യുമെന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു. ആ ദിവ്യപ്രാകട്യത്തിന് സാക്ഷി ആകാൻ ബർസാനയിൽ ഒരു കുന്ന് ആയി ബ്രഹ്മാവ് സ്ഥാനം സ്വീകരിച്ചു.

പിന്നീട് സൂര്യന്റെ അംശമായി ഭൂമിയിൽ ജനിച്ച വൃഷഭാനു ഒരിക്കൽ ജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതിനിടെ, താമരപ്പൂവിൽ കിടക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു ശിശുവിനെ കണ്ടു.

ആ ദിവ്യശിശുവിനെ വൃഷഭാനു എടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവളെ സ്വന്തം മകളായി വളർത്തി. ആ കുഞ്ഞിന് ‘രാധാ’, പിന്നീട് ഭക്തർ സ്നേഹത്തോടെ ‘രാധാരാണി’ എന്നും വിളിച്ചു.

വൈഷ്ണവ പാരമ്പര്യത്തിൽ രാധ വെറും ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയല്ല. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഹ്ലാദിനി ശക്തി—ദൈവിക പ്രേമത്തിന്റെ പരമപ്രകടനം എന്ന നിലയിലാണ് അവരെ കാണുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് രാധാ–കൃഷ്ണ ബന്ധത്തെ സാധാരണ പ്രണയബന്ധമായി മാത്രം കാണാതെ, പരമപുരുഷനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവ്യപ്രേമശക്തിയും തമ്മിലുള്ള നിത്യബന്ധമായി ഭക്തിപാരമ്പര്യം കാണുന്നത്.

രാധ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഒരു ആത്മാവ് മാത്രമല്ല; കൃഷ്ണന്റെ പ്രേമശക്തിയുടെ തന്നെ ദിവ്യപ്രകടനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് അവരെ ട്വിൻ സൗൾ/ട്വിൻ flame എന്നും പറയുന്നു.

രാധേ രാധേ!

ശ്രീരാധാകൃഷ്ണാർപ്പണമസ്തു