ശരീരം ഒരിക്കലും പ്രായമാകാതെ, സൗന്ദര്യവും ശക്തിയും ആഗ്രഹങ്ങളും അതേപടി തുടരുകയായിരുന്നെങ്കിൽ, മരണത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നത് മാനസികമായി കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നേക്കാം.
വാർദ്ധക്യം വന്നാൽ എല്ലാവരും മരണത്തെ എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകരിക്കും എന്നില്ല. മരണസ്വീകാര്യതയ്ക്ക് ജീവിതാനുഭവം, ആത്മീയബോധം, ബന്ധങ്ങൾ, വ്യക്തിയുടെ മനോഭാവം എന്നിവയും വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.
വാർദ്ധക്യം ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷയമാത്രമല്ല; മരണത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സിനെ പതുക്കെ ഒരുക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ പരിശീലനമാണ്.
ഒരിക്കൽ മനുഷ്യൻ ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു—
“അങ്ങേയ്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ മനുഷ്യനെ എന്നും യുവാവായി നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ലേ?”
അപ്പോൾ ദൈവം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
കാഴ്ചശക്തി കുറച്ചു → ഈ മനോഹരമായ ലോകത്തോടുള്ള മോഹം പതുക്കെ കുറയാൻ.
ശരീരത്തിൽ ചുളിവുകൾ നൽകി → സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തോടുള്ള അമിതമായ മോഹം ഇല്ലാതാകാൻ.
കാലുകളുടെ സഞ്ചാരശേഷി കുറച്ചു → എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കണമെന്നുള്ള മോഹം പതുക്കെ കുറയാൻ.
കേൾവിശക്തി കുറച്ചു → മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള അമിതമായ താൽപര്യം കുറയാൻ.
കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കേണ്ട അവസ്ഥയാക്കി → ജീവിതത്തോടുള്ള അമിതമായ മോഹം പതുക്കെ കുറയാൻ.
പിന്നീട് ദൈവം പറഞ്ഞു:
മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും വൃദ്ധനായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ മനോഹരമായ ലോകത്തോടുള്ള മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച് മരണത്തെ സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നോ?
യൗവനത്തിൽ മരണം സംഭവിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന് വർഷങ്ങളോളം അതിന്റെ ദുഃഖം നിലനിൽക്കും.
എന്നാൽ വാർദ്ധക്യത്തിൽ മരണം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ആളുകൾ അതിനെ കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കുകയും കുറച്ച് കാലത്തിനുശേഷം ജീവിതം സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യന്റെ ലൗകിക മോഹങ്ങൾ പതുക്കെ കുറച്ച്, ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തെ ശാന്തമായും സ്വീകാര്യതയോടെയും നേരിടാൻ സഹായിക്കുന്നതിനായി ദൈവം വാർദ്ധക്യം നൽകിയതെന്ന് പറയുന്നത്.
വാർദ്ധക്യം ഒരു ശാപമല്ല; മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമാണ്.
അത് പതുക്കെ നമ്മെ ലോകമോഹങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന പടിയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ശാന്തിയോടും സ്വീകാര്യതയോടും കൂടി അതിനെ ജീവിക്കാൻ നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.
No comments:
Post a Comment